A Chorima do Toxo
As viaxes sen as lecturas non se entenden... benvidos ás verbas do meu arredor!
miércoles, 28 de noviembre de 2012
lunes, 26 de noviembre de 2012
O corazón na terra, Narón
Narón
En la Comarca de Ferrolterra, ocupando el valle que forma el río Xubia en su
curso final,se encuentra el municipio de Narón cuya historia está
íntimamente relacionada con el monasterio de San Martiño de Xubia.
Parroquias: Castro (Santa María) , Doso (San Lourenzo) , Narón
(San Xiao) , Pedroso (San Salvador) , Sedes (Santo Estevo) , Trasancos
(San Mateo) , Val, O (Santa María a Maior) , Xubia (Nosa Señora dos
Desamparados) , Xubia (San Martiño) , Xubia (San Xosé Obreiro) , Xubia
(Santa Icia) , Xubia (Santa Rita) , Xubia (Santiago Apóstolo)
Información del ayuntamiento Narón: La cercanía a la ciudad de
Ferrol, y la creación del polígono de A Gándara, fueron los motivos por
los que Narón perdió su carácter rural y se convirtió en un municipio
urbano. La necesidad de dar un nuevo impulso a la economía local se ha
materializado en la realización de la primera fase del polígono Río do
Pozo, comunicado con el corredor de alta capacidad Ferrol-As Pontes. Una
vez finalizado, será uno de los parques empresariales de mayor
extensión de Galicia. La red hidrográfica está presidida por el río
Grande de Xubia, que goza de cierta fama entre los aficionados a la
pesca fluvial. Sus afluentes son el río Castro y otros arroyos de corto
recorrido. Los montes de Lagoa y Vilarquinte son auténticos miradores
naturales, desde los que se otean contrastados paisajes. Orientados
hacia el acogedor valle del Xubia, divisamos el término municipal en
toda su extensión. Un paraje muy visitado, es la presa do Rei, en el río
Xubia. Por su valor histórico-cultural son interesantes dos molinos del
siglo XVIII. La Fábrica de Fariñas da Ponte de Xubia forma, en la
desembocadura de dicho río, una entrañable estampa, reproducida en
multitud de ocasiones por pintores y fotógrafos. En la desembocadura del
Freixeiro en el lugar de Outeiro se conserva un molino de marea. Las
playas de Casal, Hortiña y Lopesa, constituyen el contrapunto
paisajístico.
Existen restos megalíticos que dan fe de los antiguos pobalmientos: un conjunto de mámoas de San Mateo, 0 Val y A Moura y restos castreños en Vilasuso, Quintá, San Mateo, Sequeiro, Vicás, Revolta, Eiravedre, Pereiruga y Petouzal.
El monumento más representativo de Narón es la iglesia románica del Couto, del antiguo monasterio de San Martiño de Xubia, de los siglos XII-XIII, con planta de tipo basilical de tres naves y tres ábsides semicirculares. Los elementos ornamentales más interesantes son las ventanas de los ábsides y la variada colección de capiteles y canecillos, más de cincuenta, de estilo compostelano. En su interior acoge el sepulcro gótico de Rodrigo Esquío de fines del siglo XV. El pórtico y la torre de la fachada son posteriores del s. XVIII. Del monasterio de San Martiño, fundado por los condes de Traba, solo queda en pie la fábrica románica de su iglesia. Tampoco quedan restos del de Pedroso.
Existen restos megalíticos que dan fe de los antiguos pobalmientos: un conjunto de mámoas de San Mateo, 0 Val y A Moura y restos castreños en Vilasuso, Quintá, San Mateo, Sequeiro, Vicás, Revolta, Eiravedre, Pereiruga y Petouzal.
El monumento más representativo de Narón es la iglesia románica del Couto, del antiguo monasterio de San Martiño de Xubia, de los siglos XII-XIII, con planta de tipo basilical de tres naves y tres ábsides semicirculares. Los elementos ornamentales más interesantes son las ventanas de los ábsides y la variada colección de capiteles y canecillos, más de cincuenta, de estilo compostelano. En su interior acoge el sepulcro gótico de Rodrigo Esquío de fines del siglo XV. El pórtico y la torre de la fachada son posteriores del s. XVIII. Del monasterio de San Martiño, fundado por los condes de Traba, solo queda en pie la fábrica románica de su iglesia. Tampoco quedan restos del de Pedroso.
Fonte de información:
Arquivo Histórico de Fotografías de Narón
http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/?page_id=34&recurso_id=15054
viernes, 23 de noviembre de 2012
O son da nostalxia de hoxe
Dunha banda sonora espléndida ven este son que me envolve nun ar de nostalxia cuberta de campos verdes, árbores frondosas e bicos perdidos no cruceiro do camiño.
jueves, 22 de noviembre de 2012
Os meus recunchos de O Vicedo
O VICEDO
Limitando coa provincia de A Coruña, ó
norte de a de Lugo, o municipio de 0 Vicedo, forma unha península
bañada polo Cantábrico, entre as rías de 0 Barqueiro e Viveiro.
Parroquias: Cabanas (Santa María) , Mosende (San Pedro) , Río
Barba (San Paulo) , San Miguel de Negradas (San Miguel) , San Román de
Vale (San Román) , Suegos (Santa María) , Vicedo, O (Santo Estevo).
![]() |
| O meu recuncho preferido en Maixofrío (Cabanas, O Vicedo) |
O municipio estivo
poblado desde épocas remotas como se deduce dos restos encontrados
como a medorra de San Miguel de Negradas e os castros de Tarroeira e
Punta do Castro en 0 Vicedo e o Castro de Suegos. O arte sacro cuenta
con varias igrexas parroquiais entre as que destaca a de O Vicedo,
de tres naves separadas por arcos de medio punto sobre pilastras
cadradas, capela maior, dúas sacristías e pórtico diante do frontis. A de Cabanas ten unha nave de estilo oxival do século XIV. En Mosende
álzase a súa igrexa do século XVII, con nave rectangular, e no seu
interior un retablo maior do século XVIII.
A parroquial de Negradas alberga dous retablos neoclásicos e outro salomónico, mentras que a capela de San Roque do século XVI presenta un retablo barroco popular e o templo de Riobarba un retablo maior rococó cun relieve de San Pablo do s. XVIII. A Igrexa de San Román do Vale é do s. XIV de nave rectangular. Con respecto á arquitectura civil destaca a ponte medieval do Porto, de estilo románico e dos arcos, ou ó de ferro sobre a desembocadura do río Sor de 1901. Hai a súa vez varias casas blasonadas: a casa da Torre en O Vicedo, a de Alexos en Negradas e a de O Pereiro en Vale.
A parroquial de Negradas alberga dous retablos neoclásicos e outro salomónico, mentras que a capela de San Roque do século XVI presenta un retablo barroco popular e o templo de Riobarba un retablo maior rococó cun relieve de San Pablo do s. XVIII. A Igrexa de San Román do Vale é do s. XIV de nave rectangular. Con respecto á arquitectura civil destaca a ponte medieval do Porto, de estilo románico e dos arcos, ou ó de ferro sobre a desembocadura do río Sor de 1901. Hai a súa vez varias casas blasonadas: a casa da Torre en O Vicedo, a de Alexos en Negradas e a de O Pereiro en Vale.
Fontes de información:
http://www.concellodovicedo.org/patrimonioartistico.php
http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/?page_id=34&recurso_id=27064
Etiquetas:
Lugo,
Maixofrío,
O Vicedo,
Santa María de Cabanas
| Reaccións: |
miércoles, 21 de noviembre de 2012
Da miña terra dolorida
Negra sombra
Rosalía de Castro
| Cando penso que te fuches, negra sombra que me asombras, ó pe dos meus cabezales tornas facéndome mofa. Cando maxino que es ida no mesmo sol te me amostras i eres a estrela que brila i eres o vento que zoa. Si cantan, es ti que cantas; si choran, es ti que choras i es o marmurio do río i es a noite, i es a aurora. En todo estás e ti es todo pra min i en min mesma moras, nin me abandonarás nunca, sombra que sempre me asombras. |
Cuando pienso que te fuiste, negra sombra que me asombras, al pie de mi cabecera, tornas haciéndome mofa. Si imagino que te has ido, en el mismo sol te asomas, y eres la estrella que brilla y eres el viento que sopla. Si cantan, tú eres quien canta; si lloran, tú eres quien llora; y eres murmullo del río y eres la noche y la aurora. En todo estás y eres todo para mí, en mí misma moras, ni me abandonarás nunca, sombra que siempre me asombras. |
Follas novas, 1880
Etiquetas:
Follas Novas,
Galicia,
Luz Casal,
poesía,
Rosalía de Castro
| Reaccións: |
martes, 20 de noviembre de 2012
Os paraísos das miñas orixes
Para introducirme neste proxecto sería lóxico amosarvos as paisaxes floreadas de toxo que comenzan esta historia, a historia das miñas orixes, do meu arredor. Que arrecenden frescura e beleza salvaxe en calquer dirección que mire.
Dende Muras con amor
MURAS
Municipio da provincia de Lugo, Muras descende dende os cumios máis
elevados da Serra do Xistral, donde nacen os ríos Ouro, Eume e
Landro, hasta o límite có municipio coruñés de As Pontes de García
Rodríguez.
Parroquias: Ambosores (Santa María) , Balsa, A (Santa María) ,
Burgo, O (Santa María) , Irixoa (San Xillao) , Muras (San Pedro) , Silán
(Santo Estevo) , Sisto, O (Santa María) , Viveiró, O (Santa María)
![]() |
A imaxe do meu recuncho de Muras, situado en A Cabana.
|
Na paisaxe reside o principal atractivo do belísimo municipio
de Muras no que cabe destacar a existencia de dous espacios naturais protexidos: a Serra do Xistral, no extremo oriental, e as ribieras
do río Sor no sector occidental. A rede fluvial encóntrase
representada polo Eume, o Landro e o Sor. Un bonito paraxe fluvial é o que forma o río Eume a seu paso pola capital municipal, situada ó outro lado da estrada C-640 e en torno á cal se condicionou un área de descanso e unha praia.
Son varios os vestixios arqueolóxicos que se encontran nestas terras destacando entre todos eles o Castro da Picheira, o Castro de Paredes e Carrusco en Sixto; Castro Sol; Fincas da Medoña en Torre; Campo da Forca en Silán; Castrillón, Lusana e Campo da Feira de Viveiró e a Fraga do Castro en O Burgo. O patrimonio relixioso é tamén moi amplio con varias igrexas como a de San Pedro, construida en 1678 que conserva no seu interior unha interesante cruz de prata de principios do século XVII. A torre do campanario, situada a 100 metros da igrexa é de 1846. Interesante resulta tamén a igrexa de O Burgo, con retablos barrocos neoclásicos. A de Santa María da Balsa dos séculos XII e XIII, conserva elementos góticos e renacentistas. A de Santa María de Viveiró é de dúas naves comunicadas por arcos, presbiterio de arco triunfal e sacristía á cabeceira. O máis interesante é o pórtico, pechado cun muro que soporta a espadaña e as escaleiras de acceso. No seu interior, tres retablos. Alberga unha talla de Santa María, de tradición románica. Quizáis a que máis chama a atención é a iglesia de Silán, belo exemplar dunha sola nave rectangular con pórticos na fachada e na porta septentrional, presbiterio e sacristía con campanil no aleiro e campanario con espadaña do ano 1859. No interior, o retablo principal é de estilo neoclásico con elementos estilo rococó. Igualmente destaca unha cruz parroquial de prata con alma de madeira, realizada por Diego López de Lobera, do taller mindoniense, no ano 1697. Para finalizar o recorrido pola arquitectura relixiosa do municipio pódese visitar a capela de San Tirso de pranta rectangular construida a finais do século XVIII. A arquitectura civil ten as súas máximas representacións na Torre de Silán do século XV e na fortaleza de Muras do século XII. No aspecto cultural destacaron as xentes de Muras a principios do século XX, concretamente en 1914, cando se publicou o periódico "El Eco Murense" e máis tarde, en 1925, otra publicación veu a luz, referímonos ó "El Progreso Murés".
Son varios os vestixios arqueolóxicos que se encontran nestas terras destacando entre todos eles o Castro da Picheira, o Castro de Paredes e Carrusco en Sixto; Castro Sol; Fincas da Medoña en Torre; Campo da Forca en Silán; Castrillón, Lusana e Campo da Feira de Viveiró e a Fraga do Castro en O Burgo. O patrimonio relixioso é tamén moi amplio con varias igrexas como a de San Pedro, construida en 1678 que conserva no seu interior unha interesante cruz de prata de principios do século XVII. A torre do campanario, situada a 100 metros da igrexa é de 1846. Interesante resulta tamén a igrexa de O Burgo, con retablos barrocos neoclásicos. A de Santa María da Balsa dos séculos XII e XIII, conserva elementos góticos e renacentistas. A de Santa María de Viveiró é de dúas naves comunicadas por arcos, presbiterio de arco triunfal e sacristía á cabeceira. O máis interesante é o pórtico, pechado cun muro que soporta a espadaña e as escaleiras de acceso. No seu interior, tres retablos. Alberga unha talla de Santa María, de tradición románica. Quizáis a que máis chama a atención é a iglesia de Silán, belo exemplar dunha sola nave rectangular con pórticos na fachada e na porta septentrional, presbiterio e sacristía con campanil no aleiro e campanario con espadaña do ano 1859. No interior, o retablo principal é de estilo neoclásico con elementos estilo rococó. Igualmente destaca unha cruz parroquial de prata con alma de madeira, realizada por Diego López de Lobera, do taller mindoniense, no ano 1697. Para finalizar o recorrido pola arquitectura relixiosa do municipio pódese visitar a capela de San Tirso de pranta rectangular construida a finais do século XVIII. A arquitectura civil ten as súas máximas representacións na Torre de Silán do século XV e na fortaleza de Muras do século XII. No aspecto cultural destacaron as xentes de Muras a principios do século XX, concretamente en 1914, cando se publicou o periódico "El Eco Murense" e máis tarde, en 1925, otra publicación veu a luz, referímonos ó "El Progreso Murés".
http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/?page_id=34&recurso_id=27033
Etiquetas:
Eume,
Galicia,
Lugo,
Muras,
Serra do Xistral
| Reaccións: |
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

