lunes, 26 de noviembre de 2012

O corazón na terra, Narón

Narón

En la Comarca de Ferrolterra, ocupando el valle que forma el río Xubia en su curso final,se encuentra el municipio de Narón cuya historia está íntimamente relacionada con el monasterio de San Martiño de Xubia.

Parroquias: Castro (Santa María) , Doso (San Lourenzo) , Narón (San Xiao) , Pedroso (San Salvador) , Sedes (Santo Estevo) , Trasancos (San Mateo) , Val, O (Santa María a Maior) , Xubia (Nosa Señora dos Desamparados) , Xubia (San Martiño) , Xubia (San Xosé Obreiro) , Xubia (Santa Icia) , Xubia (Santa Rita) , Xubia (Santiago Apóstolo)



Información del ayuntamiento Narón: La cercanía a la ciudad de Ferrol, y la creación del polígono de A Gándara, fueron los motivos por los que Narón perdió su carácter rural y se convirtió en un municipio urbano. La necesidad de dar un nuevo impulso a la economía local se ha materializado en la realización de la primera fase del polígono Río do Pozo, comunicado con el corredor de alta capacidad Ferrol-As Pontes. Una vez finalizado, será uno de los parques empresariales de mayor extensión de Galicia. La red hidrográfica está presidida por el río Grande de Xubia, que goza de cierta fama entre los aficionados a la pesca fluvial. Sus afluentes son el río Castro y otros arroyos de corto recorrido. Los montes de Lagoa y Vilarquinte son auténticos miradores naturales, desde los que se otean contrastados paisajes. Orientados hacia el acogedor valle del Xubia, divisamos el término municipal en toda su extensión. Un paraje muy visitado, es la presa do Rei, en el río Xubia. Por su valor histórico-cultural son interesantes dos molinos del siglo XVIII. La Fábrica de Fariñas da Ponte de Xubia forma, en la desembocadura de dicho río, una entrañable estampa, reproducida en multitud de ocasiones por pintores y fotógrafos. En la desembocadura del Freixeiro en el lugar de Outeiro se conserva un molino de marea. Las playas de Casal, Hortiña y Lopesa, constituyen el contrapunto paisajístico.
Existen restos megalíticos que dan fe de los antiguos pobalmientos: un conjunto de mámoas de San Mateo, 0 Val y A Moura y restos castreños en Vilasuso, Quintá, San Mateo, Sequeiro, Vicás, Revolta, Eiravedre, Pereiruga y Petouzal.
El monumento más representativo de Narón es la iglesia románica del Couto, del antiguo monasterio de San Martiño de Xubia, de los siglos XII-XIII, con planta de tipo basilical de tres naves y tres ábsides semicirculares. Los elementos ornamentales más interesantes son las ventanas de los ábsides y la variada colección de capiteles y canecillos, más de cincuenta, de estilo compostelano. En su interior acoge el sepulcro gótico de Rodrigo Esquío de fines del siglo XV. El pórtico y la torre de la fachada son posteriores del s. XVIII. Del monasterio de San Martiño, fundado por los condes de Traba, solo queda en pie la fábrica románica de su iglesia. Tampoco quedan restos del de Pedroso.



Fonte de información:

Arquivo Histórico de Fotografías de Narón
 http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/?page_id=34&recurso_id=15054 

viernes, 23 de noviembre de 2012

O son da nostalxia de hoxe


Dunha banda sonora espléndida ven este son que me envolve nun ar de nostalxia cuberta de campos verdes, árbores frondosas e bicos perdidos no cruceiro do camiño.

jueves, 22 de noviembre de 2012

Os meus recunchos de O Vicedo


O VICEDO

Limitando coa provincia de A Coruña, ó norte de a de Lugo, o municipio de 0 Vicedo, forma unha península bañada polo Cantábrico, entre as rías de 0 Barqueiro e Viveiro.
Parroquias: Cabanas (Santa María) , Mosende (San Pedro) , Río Barba (San Paulo) , San Miguel de Negradas (San Miguel) , San Román de Vale (San Román) , Suegos (Santa María) , Vicedo, O (Santo Estevo).

 O meu recuncho preferido en Maixofrío (Cabanas, O Vicedo)
Información do concello O Vicedo: A ría do Barqueiro, é o maior reclamo turístico do municipio que ve duplicada a súa poboación no período estival. O río Sor e as praias, algunhas có distintivo de bandeira azul da CEE como a de Abrela, Xilloi, Arealonga, Toxoso, do Castro, San Román e Caolín son atractivos máis que suficientes para ter unhas boas vacacións nas que por suposto non faltará unha moi agradable gastronomía. A isla de A Coelleira, moi cercana á costa, é un refugio de aves migratorias no seu periplo hacia tierras africanas. Os deportes: wind-surf, vela, pesca fluvial e marítima, senderismo, etc...tamén son posibles dentro do termo municipal que conta ademáis con varias áreas recreativas e miradores.
O municipio estivo poblado desde épocas remotas como se deduce dos restos encontrados como a medorra de San Miguel de Negradas e os castros de Tarroeira e Punta do Castro en 0 Vicedo e o Castro de Suegos. O arte sacro cuenta con varias igrexas parroquiais entre as que destaca a de O Vicedo, de tres naves separadas por arcos de medio punto sobre pilastras cadradas, capela maior, dúas sacristías e pórtico diante do frontis. A de Cabanas ten unha nave de estilo oxival do século XIV. En Mosende álzase a súa igrexa do século XVII, con nave rectangular, e no seu interior un retablo maior  do século XVIII.



A parroquial de Negradas alberga dous retablos neoclásicos e outro salomónico, mentras que a capela de San Roque do século XVI presenta un retablo barroco popular e o templo de Riobarba un retablo maior rococó cun relieve de San Pablo do s. XVIII. A Igrexa de San Román do Vale  é do s. XIV de nave rectangular. Con respecto á arquitectura civil destaca a ponte medieval do Porto, de estilo románico e dos arcos, ou ó de ferro sobre a desembocadura do río Sor de 1901. Hai a súa vez varias casas blasonadas: a casa da Torre en O Vicedo, a de Alexos en Negradas e a de O Pereiro en Vale.

Fontes de información:
 http://www.concellodovicedo.org/patrimonioartistico.php
http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/?page_id=34&recurso_id=27064

miércoles, 21 de noviembre de 2012

Da miña terra dolorida

Negra sombra

Rosalía de Castro

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pe dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida
no mesmo sol te me amostras
i eres a estrela que brila
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que choras
i es o marmurio do río
i es a noite, i es a aurora.

En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.
Cuando pienso que te fuiste,
negra sombra que me asombras,
al pie de mi cabecera,
tornas haciéndome mofa.
Si imagino que te has ido,
en el mismo sol te asomas,
y eres la estrella que brilla
y eres el viento que sopla.
Si cantan, tú eres quien canta;
si lloran, tú eres quien llora;
y eres murmullo del río
y eres la noche y la aurora.
En todo estás y eres todo
para mí, en mí misma moras,
ni me abandonarás nunca,
sombra que siempre me asombras.


Follas novas, 1880


martes, 20 de noviembre de 2012

Os paraísos das miñas orixes

Para introducirme neste proxecto sería lóxico amosarvos as paisaxes floreadas de toxo que comenzan esta historia, a historia das miñas orixes, do meu arredor. Que arrecenden frescura e beleza salvaxe en calquer dirección que mire.
Espero que vos gusten estas viaxes pola nosa terra.

Dende Muras con amor

MURAS
Municipio da provincia de Lugo, Muras descende dende os cumios máis elevados da Serra do Xistral, donde nacen os ríos Ouro, Eume e Landro, hasta o límite có municipio coruñés de As Pontes de García Rodríguez.

Parroquias: Ambosores (Santa María) , Balsa, A (Santa María) , Burgo, O (Santa María) , Irixoa (San Xillao) , Muras (San Pedro) , Silán (Santo Estevo) , Sisto, O (Santa María) , Viveiró, O (Santa María)


A imaxe do meu recuncho de Muras, situado en A Cabana.
Na paisaxe reside o principal atractivo do belísimo municipio de Muras no que cabe destacar a existencia de dous espacios naturais protexidos: a Serra do Xistral, no extremo oriental, e as ribieras do río Sor no sector occidental. A rede fluvial encóntrase representada polo Eume, o Landro e o Sor. Un bonito paraxe fluvial é o que forma o río Eume a seu paso pola capital municipal, situada ó outro lado da estrada C-640 e en torno á cal se condicionou un área de descanso e unha praia.
Son varios os vestixios arqueolóxicos que se encontran nestas terras destacando entre todos eles o Castro da Picheira, o Castro de Paredes e Carrusco en Sixto; Castro Sol; Fincas da Medoña en Torre; Campo da Forca en Silán; Castrillón, Lusana e Campo da Feira de Viveiró e a Fraga do Castro en O Burgo. O patrimonio relixioso é tamén moi amplio con varias igrexas como a de San Pedro, construida en 1678 que conserva no seu interior unha interesante cruz de prata de principios do século XVII. A torre do campanario, situada a 100 metros da igrexa é de 1846. Interesante resulta tamén a igrexa de O Burgo, con retablos barrocos neoclásicos. A de Santa María da Balsa dos séculos XII e XIII, conserva elementos góticos e renacentistas. A de Santa María de Viveiró é de dúas naves comunicadas por arcos, presbiterio de arco triunfal e sacristía á cabeceira. O máis interesante é o  pórtico, pechado cun muro que soporta a espadaña e as escaleiras de acceso. No seu interior, tres retablos. Alberga unha talla de Santa María, de tradición románica. Quizáis a que máis chama a atención é a iglesia de Silán, belo exemplar dunha sola nave rectangular con pórticos na fachada e na porta septentrional, presbiterio e sacristía con campanil no aleiro e campanario con espadaña do ano 1859. No interior, o retablo principal é de estilo neoclásico con elementos estilo rococó. Igualmente destaca unha cruz parroquial de prata con alma de madeira, realizada por Diego López de Lobera, do taller mindoniense, no ano 1697. Para finalizar o recorrido pola arquitectura relixiosa do municipio pódese visitar a capela de San Tirso de pranta rectangular construida a finais do século XVIII. A arquitectura civil ten as súas máximas representacións na Torre de Silán do século XV e na fortaleza de Muras do século XII. No aspecto cultural destacaron as xentes de Muras a principios do século XX, concretamente en 1914, cando se publicou o periódico "El Eco Murense" e máis tarde, en 1925, otra publicación veu a luz, referímonos ó "El Progreso Murés".

 Fonte de información:
http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/?page_id=34&recurso_id=27033